Net voor het herfstverlof, kort voor Allerheiligen en Allerzielen kwamen de leerlingen van de Biesweide samen in de kerk om o.l.v. juf Ilse en het tweede leerjaar die mensen te gedenken die we voorgoed lijken te moeten missen. We zeggen wel eens dat God onze lieve overledenen bewaart als sterren aan de hemel. Zo vangen we nog een glimp op van het leven dat ze nu leiden of zo kunnen we het ons voorstellen. De ‘kleine prins’ uit het sprookje van Antoine de Saint-ExupĂ©ry leefde ook op zo’n ster en wilde verbonden in vriendschap leven met anderen hier beneden. Omgekeerd is het niet anders en willen wij verbonden in vriendschap leven met hen daarboven. Makkelijk is dat niet, de afstand lijkt onoverbrugbaar. Toch kunnen we het net als de kleine prins leren.
We
doen het met rituelen, dat zijn zinvolle gebaren zoals het neerleggen
van bloemen en kransen, het ontsteken van kaarsen … we
hebben het ook al eens
gedaan
met het oplaten van witte ballonnen. Of we doen het met woorden, zo
te praten noemen we bidden, niet zomaar woorden in de wind, ze
worden gehoord en als ze heel wijs zijn ook al eens verhoord.
