Het
verhaal van een aangekondigde sloping, een langgerekt en gekoesterd
einde, zo is het Zaal Open Deur vergaan. Geen steen bleef
uiteindelijk op elkaar staan. Voorlopig blijft het een gapende wonde
langs het kerkplein. Maar bovenal blijft het een plaats waar mensen
graag over de vloer kwamen, waar banden werden gesmeed, mensen tot
verstandhouding kwamen. Niets menselijks was hem vreemd. Van het
geschuifel op de dansvloer, het gedienstig over-en-weer lopen van
talloze vrijwilligers, het uitgelaten rennen van joelende kinderen,
tot het secure dweilen met de trekker van de poetsvrouw. Het staat
allemaal vereeuwigd op enkele authentieke, gepersonaliseerde
vloertegels. Het inspireerde een hooggestemde ziel tot deze vrome
gedachte: “Hier
vormden veel tegels één vloer, veel mensen één gemeenschap.” Of
zoals we ook nog op een andere tegel konden lezen. “Elk
afscheid betekent de geboorte van een herinnering.” (Salvador Dali)
en “RIP … – 2015” Een
passend, posthuum eerbetoon voor de vloer van een parochiezaal.
