...
zoals de kleuters haar wel eens noemen, is juf Marleen Descamps.
Pas
enkele weken geleden kwam het verlossende nieuws. Hoewel, na zoveel
jaren, gaat zo'n afscheid zoals het een clowntje past, niet voorbij
zonder een lach en een traan. Twee toffe collega's zetten, tot dolle
pret van de kinderen, een heuse clownact op. Met allerlei gekke en
aartsmoeilijke opdrachten probeerden ze Marleen te lijmen om toch te
blijven. Maar Marleen is niet de eerste de beste. Met glans doorstond
ze alle proeven.
Samen
met haar man meester André Hauspie
en meerdere andere collega's waren ze bruggenbouwers op de Biesweide
van de twintigste naar de éénentwintigste eeuw, van het
kloosterschooltje van toen naar wat het vandaag geworden is, een heel
eigentijdse school, betrokken op de wereld, waar heelwat te beleven
valt. Op vele vlakken een wereld van verschil maar dan zonder haar
oorsprong te verloochenen. We kunnen dat niet genoeg benadrukken. Ook
in het dorp, waar er de laatste tijd gebouwd en verbouwd wordt, dat
het een lieve lust is, hebben ze meer dan hun steentje bijgedragen op
de parochie en in het verenigingsleven. Een echt Chiro-koppel, verder
actief geweest in de vormselcatechese, de missiewerkgroep (MIBE),
propagandisten voor de Bond zonder Naam, ...
Bij
zo'n gelegenheid hoort ook een 'liber memorialis'.
Een
kunstvolle, originele uitgave waar alle klassen en kinderen hebben
aan meegewerkt.
Ook
een lied kon niet
ontbreken en zo geschiedde:
“Ze
stond lang voor de kleuterklas, zoo lang, zoo lang.
Wel
duizend kleuters zag ze staan, dag na dag.
Voor
ieder kind sprong z'in de bres
met
zingen, schild'ren, rekenles ...
Maar
ze gaat nu met pensioen.
Een
taaltoets hier, een toeter daar,
als
zorgleerkracht was ze nooit klaar.
Maar
ze gaat nu met pensioen.
Ze
heet nu meer tijd voor een reis,
naar
de bergen, de fjorden of Parijs.”
We wensen
André en Marleen nog vele gelukkige en actieve jaren, als de spil
van een mooie familie. Een als het echt nodig is, durven we nog wel
eens een beroep op jullie doen. We weten dat dat mag!
