Maria
Lichtmis is een feestdag met veel gezichten. De
kinderzegen is daar één van. De zegen, anders gezegd, het geluk van
kinderen te hebben, en ook de zegen, het gebaar van het kruis die
tijdens zo'n viering over onze kinderen wordt uitgesproken. Kinderen
zijn er om te koesteren en het geloof schat hun heel hoog in. Daarom
willen willen we als parochiegemeenschap met een viering ook de
ouders bemoedigen. Een nieuw leven is altijd onvervangbaar leven en
het geluk erom is dan ook onuitsprekelijk. Maar dikwijls zien we dat
dit geluk niet standhoudt. Kinderen die zich gaan afzetten tegen hun
ouders en ook ouders die in de fout gaan. Kinderen die dikwijls van
alles veel te veel hebben, behalve van het enige wat
telt: nabijheid en liefde. Kinderen zijn een teken van Gods licht in
deze wereld en een geschenk van de liefde tussen man en vrouw, en dat
moeten ze ook blijven. Het gaat nooit vanzelf maar we leven nog
altijd in een tijd en in een land waarin een goede opvoeding mogelijk
is. Spijtig
genoeg kunnen velen dat niet en hun aantal groeit elk jaar. Wat het
ene ouderpaar te veel geeft aan zijn kinderen, kan het andere
helemaal niet geven. Hun liefde wordt elke dag materieel op de proef
gesteld. Ik kan me de pijn van die ouders voorstellen, het verdriet
van de alleenstaande moeder, de angst voor de toekomst, de steek door
het hart bij de zoveelste beperking. Dezelfde steek, dezelfde angst
die Maria gevoeld moet hebben toen de oude Simeon zei dat haar kind
niet zomaar een kind was, maar dat het een teken van tegenspraak zou
zijn en dat ook haar ziel door een zwaard zou worden doorboord. Het
grote geluk en de trots om de eerstgeborene maken plaats voor de pijn
en de angst voor de toekomst. En dat terwijl Jezus bij uitstek toch
het geschenk was van Gods licht en liefde.
